Untitled Document

Hardheid van water (bron: Het waterloket)

De hardheid van het water hangt vooral af van de aanwezige hoeveelheid calcium en magnesium. Deze stoffen kunnen op een natuurlijke manier in het water terechtkomen. Als water over grond en steen heen beweegt, neemt het
kleine hoeveelheden mineralen in zich op. Er ontstaat een oplossing van water met extra calcium en magnesium. Doordat het leidingwater wordt gewonnen uit verschillende bronnen (grondwater en oppervlaktewater) kan de samenstelling per regio verschillen. Vooral grondwater uit een kalkrijke bodem zal een hogere hardheid hebben.

Leidingwater moet aan heel wat kwaliteitseisen voldoen en wordt streng gecontroleerd. Het menselijk organisme heeft ongeveer 700 tot 900 mg calcium per dag nodig. De maximaal toelaatbare concentratie in drinkwater bedraagt 270 mg/l. Het menselijk organisme heeft ongeveer 420 mg magnesium per dag nodig. De maximaal toegelaten concentratie in drinkwater bedraagt 50 mg/l. Te hard water is nooit schadelijk voor de gezondheid.

Bij het opwarmen van hard water tot een temperatuur boven de 60°C kan echter kalkafzetting optreden en dit kan nadelig zijn. Bijvoorbeeld:

kalkafzetting op kranen, douchesproeiers, huishoudtoestellen, in de spoelbak van de WC of op de vaat;
kalkafzetting in warmwatertoestellen verkort hun levensduur en vermindert het rendement van de warmteoverdracht;
hard water vergt een hogere dosering van detergenten of de toevoeging van "kalkwerende" producten voor de was.

Een lichte mate van kalkaanslag in kleine huishoudtoestellen is nochtans gemakkelijk te verwijderen met gewone azijn. Wacht dus niet tot uw koffiezet volledig is aangekalkt om dit klein onderhoud uit te voeren.
Vaatwassers hebben meestal een ingebouwde waterontharder. Kalkaanslag is vooral hinderlijk voor boilers (elektrische boilers met accumulatie zijn in principe het meest gevoelig voor kalkaanslag) en voor apparaten die op het warmwatercircuit zijn aangesloten. Om deze toestellen te beschermen kan u de plaatsing van een waterontharder overwegen indien het water overmatig kalkafzettend is.

Het is raadzaam om enkel het water dat opgewarmd wordt te behandelen met de waterontharder. Ontharden van het koud water is minder noodzakelijk aangezien kalkafzetting zich voornamelijk voordoet bij hogere temperaturen.
Zorg er wel voor dat het toestel zodanig is ingesteld dat het water na behandeling nog een minimum aan hardheid behoudt. De behandeling van het water van de keukenkraan is in alle geval af te raden omdat de mogelijkheid
bestaat dat het water dan niet meer voldoet aan de wettelijke criteria voor drinkwater. In een waterontharder worden het aanwezige calcium en magnesium in het water vervangen door natrium. Dit natrium is afkomstig van het zout dat men regelmatig in het toestel moet doen. Te veel natrium is niet goed voor de bloeddruk, het hart en de bloedvaten.

Een waterontharder moet correct gedimensioneerd, geïnstalleerd en onderhouden worden. Als hij slecht afgesteld is, bij te lange duurtijd tussen de regeneratiecycli of onvoldoende zorg tijdens de bijvulling van zout b.v. kunnen er zich bacteriën in ontwikkelen.

Te zacht water (minder dan 15 Franse graden) kan ook schadelijk zijn voor de waterleidingen omdat er geen natuurlijke kalklaag gevormd wordt die de buizen beschermt. Een metalen waterleiding kan lijden van te sterk onthard water. Het is agressiever en tast de waterleiding aan. Ook een niet homogene kalkafzetting in de leidingen kan corrosie veroorzaken.

Vanuit milieuoogpunt moeten de voor- en nadelen afgewogen worden. Enerzijds kan door het gebruik van onthard water bespaard worden op detergenten en onderhoudsproducten. Anderzijds worden calcium- en magnesiumionen geloosd die tijdens de bedrijfsfase in het toestel vastgehouden werden. Wanneer het hars van de waterontharder verzadigd is moet het geregenereerd worden met een oplossing van keukenzout (natriumchloride). Daarna wordt de waterontharder grondig gespoeld om het overtollige zout via de riool te verwijderen. Hierdoor ontstaat ook een verhoogd waterverbruik.